wtorek, 16 września 2014

Horror z salonu sukien ślubnych

Przeraża Was wizja wizyty w salonie sukien ślubnych? Tony bajkowych sukien, przemiłe ekspedientki, konieczność wyboru jednej z tysiąca wcale nie zachwycających kreacji... Mnie troszkę tak, ale to pryszcz przy tym co ostatnio zobaczyłam i uznałam za najstraszniejsze w takich zakupach. Bo najgorsi potrafią być ludzie, których chcąc czy nie chcąc, na takie zakupy ze sobą zabierzemy.

Przedstawię Wam cztery historie z salonów sukien ślubnych. Dwie pierwsze widziałam na własne oczy, dwie kolejne pochodzą z bloga Monteki (autor jest przedstawicielem kilku zagranicznych marek sukni ślubnych i wieeeeele widział). Każda troszkę inna, a jednak każda tak samo przerażająca, momentami zadziwiająca i powodująca niesmak na długie godziny... To taki mini horror dla Panien Młodych na dobranoc ;)

1. Wchodzę do salonu sukien ślubnych i widzę dziewczynę mierzącą suknie. Z obecnie nabytej ciekawości ślubnej postanawiam poprzeglądać w najdłuższy z możliwych sposobów suknie ślubne na manekinach i wieszakach, a w rzeczywistości podsłuchiwać ;) Dziewczyna w salonie jest z trzema starszymi (w okolicach 50 roku życia) osobami: dwoma kobietami i jednym mężczyzna. To jedna z jej pierwszych wizyt i mierzy różne fasony sukienek, każdą jednak z typowym, pozbawionym ramiączek, gorsetem. Obie towarzyszące panie rzadko zabierają głos, a tym który ma najwięcej do powiedzenia jest mężczyzna - ojciec dziewczyny. Nie podobają mu się gorsety, krzywi się w teatralny sposób i mówi: "Powinnaś mieć coś pod szyją, zaryć dekolt, zakryć ramiona. Ubrać sie z szacunkiem dla kościoła.". Kobiety milczą, lekko zbite z tropu, bo suknia wyraźnie im się podoba, ale jak wynika z rozmowy: to tatuś za suknię płaci, więc tatuś wymaga. Podobnie wygląda rozmowa przy drugiej sukni: "Nie pozwolę Ci iść tak ubranej do kościoła. Chyba oszalałaś. Wstydziłbym się za tak ubraną córkę.". Sytuacji nie ratują zaproponowane przez panie w salonie bolerka i żakiety - tatuś nadal widzi za dużo ciała i jest ogromnie obruszony tym, że ktoś może wpaść na pomysł ubrania w ten sposób do kościoła jego dziecka i nie ma problemów z oznajmieniem tego ekspedientkom. W finale: córka płacze, "mama" (tak mniemam) płacze, ojciec stwierdza: "To same sobie kupcie tę suknię, a mnie nawet nie musicie zapraszać na taki... ślub.".

2. Kilka lat temu razem z moją koleżanką szukałyśmy dla niej sukni ślubnej. Wędrowałyśmy po salonach i miałyśmy przyjemność natknąć się na inne panny młode i towarzyszące im osoby, najczęściej przyjaciółki i siostry pełniące role druhen. Tym razem na kapie siedziały cztery dziewczyny w wieku licealnym (panna młoda wydawała się niewiele starsza). Dziewczyna wymarzyła sobie suknię w kolorze ecru, która wg pań w salonie (i nas dwóch) pasowała do jej karnacji i koloru włosów (to było ewidentnie widać). Miała juz wybrane 2 lub 3 modele, które przeglądała wcześniej z mamą, a teraz chciała skonsultować je ze "wspaniałymi" druhnami. Tylko druhny nie były wspaniałe, bo: "Ale wiesz, że ten kolor nie pasuje do sukienek, które wybrałyśmy dla nas? Będzie identyczny, a nie możemy wyglądać tak samo.", "Fakt, Iza ma rację. A do tego wcale nie jest Ci ładnie w tym kolorze. Panna młoda musi mieć białą suknię.". Przyszła panna młoda starała się jakoś przekonać dziewczyny: pomysłem na zmianę odcieniu  koloru ich sukien, w konsekwencji nawet zgodą na to, aby wszystkie druhny i ona miały identyczny kolor sukienek. Wręcz chciała wybłagać jakiś kompromis  i wyjątkowo zależało jej na zgodzie wśród wszystkich obecnych dziewczyn. Te niestety nie dały się przekonać i dwie z nich, jak sie później okazało - siostry pana młodego, które do orszaku wcisnęła teściowa - wyszły z salonu twierdząc, że nie pozwolą jej zrobić z siebie "kopciuszków, które będą tłem, którego nawet nikt nie zauważy".

3. "Do salonu wchodzi para narzeczonych. Ona przegląda suknie. Na widok jednej z nich oczy jej się zaświeciły, rozpromieniała, zaparło jej dech w piersiach. Postanowiła ją przymierzyć. Wyglądała ślicznie, zobaczyła się w lustrze i oczy wypełniły się łzami. Tak, to była jej wymarzona suknia… Niestety, to nie była wymarzona suknia jej narzeczonego. Siedział naburmuszony jak pawian, ćmokał, stękał i kaprysił. Przez cały czas naciskał na swoją „jedyną miłość”, aby ta przymierzyła suknie która jemu się spodobała. Dziewczyna suknię przymierzyła, stała przed lustrem bez entuzjazmu, widać było, że chce jak najszybciej ją z siebie zrzucić. Ale nie, jej przyszły mąż dostał jakiegoś amoku, zaczął popiskiwać, klaskać w rączki i krzyczeć "Tak, to ta! To ta! W tej pójdziesz do ślubu! Tylko i wyłącznie w tej! Jak nie w tej, to ślubu nie będzie!". Żenująca scena. Dziewczyna prawie płakała, wychodząc z salonu powiedziała "Przepraszam". No i nie wytrzymałem… Powiedziałem na głos: „Posłuchaj jak twoje życie ma wyglądać w taki sposób, że masz swoje zdanie, ale tylko pod warunkiem, że to będzie zdanie twojego przyszłego męża, to uciekaj od niego już w tej chwili. Twoje małżeństwo będzie koszmarem, nie wychowasz go. On już cię szantażuje i absolutnie nie szanuje twojego wyboru… To despota!”. Chłopaczek poczuł się urażony moimi słowami i zaczął się stawiać. Złapałem go za… i wyrzuciłem na zbity pysk. Oczywiście wstyd mi za moje zachowanie… ale do cholery nie wytrzymałem…" /Monteki/

4. "Do salonu wchodzi panna młoda wraz z kobietą po 60-tce. Ma już wybraną suknie, przyszła podpisać umowę – czysta formalność. Jak się okazało pani po 60-tce to jej przyszła teściowa i jednocześnie sponsor kupowanej sukni. Przed podpisaniem umowy i wpłacie zaliczki sponsor postanowił zobaczyć suknię. Dziewczyna z radością poszła do przymierzalni, nałożyła suknię i z uśmiechem na twarzy wyszła na „wybieg”. I, kuźwa… nagle niebo stało się ciemne, babol po 60-tce zaczął drzeć mordę: "Nigdy! Nie zgadzam się! Jak kupisz tą suknię to spowoduję, że nikt z mojej rodziny nie przyjdzie na ślub, ty jesteś biedna nic nie masz, jesteś zdana na moje pieniądze! Zdejmuj tego łacha, wychodzimy!", Dziewczyna płakała, jej radość i namiastka szczęścia została zabita przez „sponsora”. Na chwilę mnie zamurowało… Gdy mnie odmurowało, to niestety nie okazałem szacunku starszej osobie, otworzyłem drzwi salonu i kazałem jej natychmiast się wynosić… won!!!" /Monteki/

Klikając tu dotrzecie do całego tekstu, który o Pannie Młodej i jej "grupie wsparcia" (aż mnie boli to wyrażenie) napisał Monteki - polecam, bo jest świetny!

Podsumowując... To z kim do takiego salonu się udamy, to nasz wybór  i warto postarać się przewidzieć czego po każdej z zabieranych ze sobą osób można się spodziewać. Najtrudniejsze pytanie brzmi wg mnie inaczej: Komu suknia Panny Młodej ma się podobać? Ale o tym napiszę już niedługo, bo chyba mam swoje w 100% pewne zdanie ;)

10 komentarzy:

  1. Byłam dopiero raz oglądać i przymierzać sukienki, ale w salonie widziałam praktycznie identyczną sytuacje jak w punkcie 1. Tatuś tamtej dziewczyny oprócz kościoła podpierał się argumentami, że jego gust jest najlepszy i wszyscy powinny go słuchać. W efekcie mama tamtej panny młodej zaczęła pytać mnie i moją mamę o zdanie (widząc, że przyglądamy się sytuacji) i na szczęście tatuś trochę spuścił z tonu, kiedy miał przeciwko sobie sześć kobiet (córkę, żonę, dwie panie ekspedientki i mnie z moją mamą). Sytuacja została uratowana, a przyszła Panna Młoda wyszła zadowolona z salonu, mimo niezadowolenia swojego taty.

    OdpowiedzUsuń
  2. Na tyle znam rodziców, jak i teściową by ich ze sobą nie zabierać : ) Dodatkowo, planuję sama wszystko opłacić, zatem o stawianiu żądań nie ma nawet mowy.

    OdpowiedzUsuń
  3. Nóż w kieszeni się otwiera. Ostatnio znajoma opowiadała o tym jak próbuje sprzedać swoją suknię i że jedna dziewczyna z narzeczonym prawie by ją brali, ale decyzję podejmuje mama panny młodej...

    OdpowiedzUsuń
  4. Gdybym mogła zamieścić tutaj zdjęcie swojej twarzy po przeczytaniu Twojego posta, to chyba zajęłoby z pół metra, bo szczęka z "wrażenia" zatrzymała mi się na kolanach (dobrze, że siedzę! przynajmniej zębów nie straciłam). Ja się pytam: jak tak można??? Jeśli panna młoda ma takie problemy ze swoją rodziną, a szczególnie tą przyszłą (niestety na swoją już się nic nie poradzi) to powinna wiać!!!! No chyba, że chce zmarnować sobie całe swoje życie. Brawo dla pana z historii nr 3 i 4 - ja na jego miejscu nie miałabym żadnych wyrzutów sumienia. Niedługo zamieszczę u siebie na blogu poradnik dla przyszłych panien młodych - mam już pomysł na kolejny podpunkt...

    OdpowiedzUsuń
  5. kurczee ja za dwa tygodnie zaczynam poszukiwania.. teraz się zastanawiam kogo mam ze sobą zabrac zebym czasem ja nie przezyla podobnych sytuacji ;) ale jestem pewna za swoich ze takich akcji by mi nie odstawili ;)

    OdpowiedzUsuń
  6. Wybierałam kiedyś z koleżanką i jej siostrą suknię ślubną. To był mój debiut w roli "wsparcia" i tak też to odbierałam - jak pomoc i wspieranie w wyborze. Na szczęście zderzenia gustów nie było, a nawet jeśli, to kurczę, jeśli ktoś chce brać ślub w sukience, której ja bym sama w życiu nie założyła, to ma do tego święte prawo!

    OdpowiedzUsuń
  7. o MATKO!!! straszne to to! a ja myślałam, że najgorszym przeżyciem są obcy ludzie w salonie, którzy oglądali mnie w kieckach w których nie byłam w stanie się dopiąć - to nie była dla mnie komfortowa sytuacja wychodziłam pokazac się mamie i babci a gapiło się na mnie dziesięć innych osób ;/ ja już moją suknię kupiłam w bardzo kameralnym salonie (bez gapiów ;p), u przemiłej Pani, która wykazała się cierpliwością anioła, a raz nawet przyjęła mnie bez "zapisu" ;) żebym mogła przymierzyć jeszcze raz jeden model i przekonać się ostatecznie, że to TO ;) cieszę się, że mój rajd po salonach się zakończył ;p

    OdpowiedzUsuń
  8. Moja teściowa zobaczyła suknię jak już ja miałam w szafie, a mama/ parę dni przed ślubem. Do jednego salonu zabrałam koleżankę, a do drugiego narzeczonego ( któremu się zresztą wszystko podobało ) po co się stresować, lepiej mieć kieckę na którą cię stać , zamiast musieć być wdzięcznym i podpasować swój gust d cudzych ... ja mierzyłam kiecki za ponad 8 tys zł, wybrałam za niecałe 800 zł , i to w innym miejscu niż mierzyłam z obstawą - zdecydowałam sama.

    OdpowiedzUsuń
  9. Ja byłam z rodzicami na przymierzaniu. Już wcześniej wymarzyłam sobie, że będzie to zwykła prosta sukienka. Mojej mamie podobały się tzw. princesski. Ja nie chciałam "princesski", bo wiedziałam, że mi dupę poszerzy :P a jestem i tak bardzo szczupła. Miałam z mamą trochę problemów, ale wiedziała, że to mnie się ma suknia podobać, a nie jej. Później powiedziała, że jednak dokonałam dobrego wyboru ;) Tata się nie wtrącał :)
    Ale za to teściowa kombinowała na wszelkie sposoby, żeby poszła ze mną na przymiarkę jej córka. Bo chciały wiedzieć jaką będę mieć suknię, a ja wyraźnie powiedziałam, że mam z kim iść i byłam wredną małpą, bo nie powiedziałam im jaką suknię wybrałam :D dopiero w dniu ślubu ją zobaczyły :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Co do pierwszej sytuacji - dlatego uważam, żeby nigdy nie robić ślubu, na który po prostu nas nie stać. Wolałabym pójść w taniej, ale podobającej mi się sukience z sieciówki i zjeść skromny obiad, niż żeby mój magiczny dzień był scenariuszem kogoś innego. Zapraszam przy okazji na moją stronę organizacji ślubu i wesela www.wedding-planner.pl

    OdpowiedzUsuń